Σε μια δήλωση που κυκλοφόρησε την περασμένη Τρίτη από την ηγεσία του Κινήματος Αποίκ, επισημάνθηκε ότι η αναγνώριση της ελευθερίας και του νομικού καθεστώτος του Αμχουντου Οτζαλάν αποτελεί θεμελιώδες προαπαιτούμενο για να προχωρήσει η διαδικασία. Την ίδια ημέρα, ο ηγέτης του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (MHP), Ντεβλέτ Μπαχτσίλι, έθεσε επίσης το ζήτημα του καθεστώτος του Αμχουντου Οτζαλάν κατά τη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του, ρωτώντας: “ποιο θα είναι το καθεστώς του Οτζαλάν;”

Το τρέχον στάδιο της διαδικασίας αντιμετωπίστηκε από την Κινητή Κλιμάκιο Νομικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Πατριωτικής Ισότητας και Δημοκρατίας (DEM Party), Κοινοπραξία Εκπροσώπων Sevda Çelik Özbingöl, η οποία δήλωσε ότι και οι παρατιθέμενες από τον Μπαχτσίλι δηλώσεις για το “καθεστώς” και οι ταυτόχρονες δηλώσεις από διαφορετικές πλευρές επιβεβαίωσαν την αναγκαιότητα τοποθέτησης της διαδικασίας επίλυσης εν μέσα σε νομικό πλαίσιο. Η Sevda Özbingöl τόνισε ότι η πολιτική δεν πρέπει να αποφύγει την ανάληψη ευθύνης, προσθέτοντας ότι η απόσταση μεταξύ των πλευρών δεν μπορεί να καλυφθεί με ρητορική μόνο και ότι η εμπιστοσύνη μπορεί να οικοδομηθεί μόνο μέσω ενός διαφανές μηχανισμού συντονισμού και νομικών εγγυήσεων.

<p><strong>Η πολιτική δεν πρέπει να αποφεύγει την ανάληψη ευθύνης</strong></p>

<p>Η Sevda Çelik Özbingöl περιέγραψε τη ερώτηση του Devlet Bahçeli σχετικά με το καθεστώς του Abdullah Öcalan ως ένα σημαντικό κατώφλι που άμεσα δείχνει το νομικό θεμέλιο της διαδικασίας, τονίζοντας ότι η πολιτική πρέπει να δείξει θάρρος: «Η ερώτηση του Devlet Bahçeli, ‘ποιο θα είναι το καθεστώς του Öcalan;’ είναι ένα σημαντικό κατώφλι. Επειδή αυτή η ερώτηση άμεσα υποδηλώνει τη νομική βάση της διαδικασίας. Από την άλλη πλευρά, οι δηλώσεις που έγιναν με αφορμή την επέτειο της απόφασης για παράδοση των όπλων από το Κίνημα του Αποϊστ, ‘Αν υπάρχει νομικό πλαίσιο, θα κάνουμε το αναγκαίο’, δείχνουν επίσης ότι υπάρχει αμοιβαία προσδοκία. Αυτό που θα κλείσει αυτή τη διαφορά δεν είναι η ρητορική, αλλά οι νομικές εγγυήσεις. Η πολιτική πρέπει να δείξει θάρρος σε αυτό το σημείο και δεν πρέπει να αποφεύγει την ανάληψη ευθύνης.</p>

<p>Η ανάγκη για έναν μηχανισμό ο οποίος θα περιγραφόταν ως «μηχανισμός συντονισμού της διαδικασίας ειρήνης και πολιτικοποίησης» αναδύθηκε επίσης ως θεσμός που πρέπει να αντιμετωπισθεί πάνω σε αυτή τη βάση.”</p>

<p>Η Sevda Özbingöl τόνισε επίσης την ανάγκη για διαφανή μηχανισμό συντονισμού που θα φέρει το κοινοβούλιο και την κοινωνία μαζί σε κοινό έδαφος προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία με υγιή τρόπο: «Μια διαδικασία τόσο κρίσιμη δεν μπορεί να προχωρήσει από μόνη της· οι διαδικασίες που γίνονται σε αποσπασματικό, αβέβαιο και κλειστό τρόπο δεν δημιουργούν εμπιστοσύνη. Για τον λόγο αυτό, η διαδικασία χρειάζεται έναν μηχανισμό συντονισμού. Χωρίς να δημιουργηθεί μια δομή που φέρνει το κοινοβούλιο, τους πολιτικούς παίκτες και την κοινωνία στο ίδιο έδαφος, δεν θα είναι δυνατή η υγιής πρόοδος.</p>

<p>Ακριβώς αυτή η δομή που ονομάζουμε μηχανισμό συντονισμού της διαδικασίας ειρήνης και πολιτικοποίησης απαντά σε αυτήν την ανάγκη. Αυτή η δομή δεν θα λειτουργεί ως ελεγκτική αρχή, αλλά ως μηχανισμός που οικοδομεί εμπιστοσύνη και διευκολύνει τη διαδικασία. Πρέπει να αποτελεί δομή που διασφαλίζει διαφάνεια, κάνει ορατές τις ληφθείσες ενέργειες και, κυρίως, παρέχει μια απάντηση στην ερώτηση της κοινωνίας: «Αυτός ο διαδικασία πραγματικά προχωρεί;» Πρέπει επίσης να περιλαμβάνει αντιπροσώπευση για όλα τα τμήματα της κοινωνίας.”</p>

<p><strong>Η εγγύηση μιας δίκαιης και μακροχρόνιας ειρήνης είναι κοινωνικός αγώνας</strong></p>

<p>Ο Özbingöl δήλωσε ότι αυτό που θα δώσει περιεχόμενο στη ρητορική μιας «νέας εποχής» δεν είναι ρητορική, αλλά συγκεκριμένα νομικά μέτρα, τονίζοντας ότι ευρύτερη κοινωνική συναίνεση είναι ουσιώδης για να γίνει η ειρήνη μόνιμη: «Η βούληση να επιλύσουμε το κούρδικο ζήτημα με ειρηνικούς και μη βίαιους τρόπους πάλης αποτελεί μέρος μιας διαδικασίας που συγκεκριμένα ξεκίνησε με την «Κλήση για Ειρήνη και Δημοκρατική Κοινωνία», αναπτύχθηκε περαιτέρω μέσω της βούλησης παράδοσης των όπλων και έχει ήδη καλύψει σημαντικό έδαφος με την έκθεση της επιτροπής που σχηματίστηκε στο κοινοβούλιο. Σε αυτό το πλαίσιο, ο λόγος περί «νέας εποχής» είναι σίγουρα πολύτιμος· ωστόσο, η κοινωνία δεν κοιτά πλέον τις λέξεις, αλλά την υλοποίηση.</p>

<p>Από τη μία πλευρά, γίνεται λόγος για ειρήνη και εξομάλυνση, ενώ από την άλλη οι δικαστικές πρακτικές γίνονται όλο και σκληρότερες, οι διορισμοί διαχειριστών συνεχίζονται και ο πολιτικός χώρος στενεύει. Φυσικά, αυτό δημιουργεί κρίση εμπιστοσύνης. Χωρίς νόμο, αυτοί οι λόγοι δεν θα έχουν κανένα νόημα. Μεγάλα ζητήματα και θέματα που έχουν ήδη εντοπιστεί και οριστεί πρέπει να συζητηθούν σε νομικά θεμέλια, και κείμενα συναίνεσης πρέπει να θεσπιστούν για να γίνει η διαδικασία μόνιμη.”</p>

<p>Η Sevda Özbingöl τόνισε επίσης ότι ο δρόμος προς τη δημοκρατία περνά μέσω του σεβασμού της κάλπης και της βούλησης των ψηφοφόρων, υποστηρίζοντας ότι οι πρακτικές επιτροπείας βρίσκονται σε άμεση αντίφαση με τον λόγο της επίλυσης: «Αν μιλάμε για δημοκρατία, ένα από τα πιο θεμελιώδη κριτήρια είναι ο σεβασμός της εκλεγμένης βούλησης του λαού. Οι πρακτικές επιτροπείας, ωστόσο, συνιστούν έναν τομέα νομικής παράβασης που αναστέλλει αυτή τη βούληση και τροφοδοτεί τη συλλογική αντίδραση. Από τη μία πλευρά, υπάρχει λόγος περί επίλυσης και κανονικοποίησης, ενώ από την άλλη, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι αντικαθίστανται μέσω διορισμών. Αυτές οι ερμηνείες δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Η κοινωνία δεν αποδέχεται πλέον και αυτήν την κατάσταση.</p>

<p>Αν η εμπιστοσύνη πρέπει να αναδημιουργηθεί, το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η αποκατάσταση της τοπικής δημοκρατίας. Οι υπάρχουσες καταγγελίες σχετικά με τους διορισμούς διαχειριστών θα μπορούσαν ήδη να είχαν αντιμετωπιστεί με έναν τρόπο οικοδόμησης εμπιστοσύνης χωρίς την ανάγκη ειδικού νόμου, αλλά η παράταση των διαχειριστικών διορισμών σε Μαρντίν και σε πολλά άλλα μέρη δημιούργησε ένα ακόμα σοβαρό εμπόδιο. Αντί να οικοδομείται εμπιστοσύνη, οι πρακτικές διαχειριστών έχουν γίνει ένα από τα κύρια ζητήματα που βαθύνουν την δυσπιστία.”</p>

<p><strong>Αυτές οι φράσεις προκαλούν απώλεια αξιοπιστίας από την πλευρά της διαδικασίας επίλυσης στο πεδίο</strong></p>

<p>Η Özbingöl δήλωσε επίσης ότι η απόφαση που εκδόθηκε εναντίον του πρώην επικεφαλής του Colemêrg (Hakkari) συν-δημάρχου Μεχμέτ Σιντίκ Ακίς προκάλεσε ζημία στην νομική προβλεψιμότητα και αποδυνάμωσε την αξιοπιστία του λόγου της διαδικασίας επίλυσης, προειδοποιώντας ότι τέτοια παραδείγματα αυξάνονται με ανησυχητικό τρόπο: «Παράλληλα με αυτές τις άδικες πρακτικές επιτροπείας, η απόφαση που εκδόθηκε εναντίον του Μεχμέτ Σιντίκ Ακίς είναι ένα από τα πιο σαφή παραδείγματα αυτής της αντίφασης. Παρά την απόφαση του Εφετείου να ανατρέψει την απόφαση, το τοπικό δικαστήριο επέβαλε ξανά βαρύς ποινές, υπονομεύοντας σαφώς τη νομική προβλεψιμότητα. Αυτό δεν αφορά μόνο ένα νομικό φάκελοː επηρεάζει επίσης το αίσθημα δικαιοσύνης της κοινωνίας. Καθώς τέτοια παραδείγματα αυξάνονται, ο λόγος γύρω από τη «διαδικασία επίλυσης» χάνει την αξιοπιστία στο πεδίο, και τέτοιου είδους περιπτώσεις αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται με ανησυχητικό τρόπο.”</p>